[English Below] យោងតាមសម្រង់សម្តីរបស់ស្រីរ័ត្ន “ការរៀនបានពិន្ទុទាបពីមុន បានធ្វើឱ្យការសិក្សារបស់ខ្ញុំ មិនសូវទទួលបានការជំរុញលើកទឹកចិត្ត។ យ៉ាងណាមិញ តាមរយៈកម្មវិធីទំនុកបម្រុងកុមារ និងការជួយជ្រោមជ្រែងពីអ្នកជុំវិញ វាបានជួយគាំទ្រដល់ការអភិវឌ្ឍលើផ្នែកអប់រំរបស់ខ្ញុំ។ កម្មវិធីទំនុកបម្រុងកុមារ ក៏ដូចជាតួនាទីរបស់ខ្ញុំជាអ្នកស្មគ្រ័ចិត្តបង្រៀន បានជំរុញទឹកចិត្តខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំង ក្នុងការបង្កើនសមត្ថភាពសិក្សារបស់ខ្ញុំ ជាពិសេសក្នុងការសរសេរ និងការអាន។ ការប្រាស្រ័យទាក់ទងជាទៀងទាត់ជាមួយបុគ្គលិក អង្គការ អេហ្វ អេក រួមជាមួយនឹងការលើកទឹកចិត្ត ក៏ដូចជាការណែនាំរបស់ពួកគាត់បានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងដំណើរការផ្លាស់ប្រែនេះ។ លើសពីនេះ ការជួយជ្រោមជ្រែង និងកិច្ចខិតខំរបស់ម្តាយខ្ញុំក្នុងការជំរុញឱ្យមានកន្លែងរៀនសម្រាប់ខ្ញុំនៅផ្ទះ និងគាំទ្រយ៉ាងសកម្មនូវលទ្ធផលសិក្សារបស់ខ្ញុំ គឺជាកត្តាសំខាន់។ ចំណុចទាំងនេះហើយបានជះឥទ្ធិពលយ៉ាងខ្លាំងដល់ការរីកចម្រើនទាំងលើការសិក្សា និងសេចក្តីសង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំ។ According to Sreyrath, “Receiving low scores in the past often led to a lack of motivation in my studies. However, I have found that FH Child […]

[English Below] ដើម្បី​​លើកស្ទួយផ្នែកសុខភាពអនាម័យរបស់ប្រជាពលរដ្ឋនៅក្នុងតំបន់កម្មវិធីត្រពាំងប្រាសាទ២ ​ បានពង្រឹង និងផ្តល់ចំណេះដឹងវិធីសាស្រ្តជាច្រើនដល់សហគមន៍ ជាពិសេស អ្នកស្រី ឡេង សុភ័ណ្ឌ អាយុ៣៩ឆ្នាំ មានតួនាទីជាសមាជិកភូមិ នៅក្នុងសហគមន៍ស្រែល្អ។ ទោះបីគាត់មានការប្ដេជ្ញាចិត្តខ្ពស់ក្នុងការធ្វើឱ្យគ្រួសារ និងសហគមន៍របស់គាត់ផ្លាស់ប្រែ រស់នៅកាត់បន្ថយមានជម្ងឺផ្សេងៗ និងដើម្បីឱ្យភូមិគាត់ប្រែក្លាយភូមិបញ្ចប់ការបន្ទោរបង់ពាសវាលពាសកាល (Open Defecation Free (ODF) គាត់ត្រូវជួបការលំបាកជាច្រើនយ៉ាង ដោយសារការដឹកនាំសហគមន៍ឱ្យមានការផ្លាស់ប្ដូរ គឺមិនងាយនោះទេ។ គាត់បានបញ្ជាក់ថា “មុនពេលអង្គការ អេហ្វ អេក កម្ពុជា ចូលមកគាត់បានមករស់នៅក្នុងភូមិនេះតាំងពីឆ្នាំ២០០៨ រហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ ពេលនោះនៅតាមភូមិនីមួយៗក្នុងស្រុកត្រពាំងប្រាសាទ យើងនេះនៅសុទ្ធតែព្រៃ ពេលនោះអ្នកដែលមករស់នៅក្នុងតំបន់នេះសុទ្ធតែមានបញ្ហាខាងផ្នែកសុខភាពអ្នកខ្លះបានស្លាប់ដោយសារតែជម្ងឺគ្រុនចាញ់ពីព្រោះការយល់ដឹងរបស់អ្នកជិតខាងរបស់គាត់នៅមានកម្រិត។ ចំណែកឯការប្រើប្រាស់ទឹកក៏ដូចគ្នាផងដែរគ្រួសាររបស់គាត់ និងសហគមន៍ខ្លះបានដាំទឹកឆ្អឹនហូបដែរ ប៉ុន្តែការដាំទឹកឆ្អិនសម្រាប់ហូបនៅតាមគ្រួសារនីមួយៗមានចំនួនតិចតួចណាស់។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះទេ គ្រួសារខ្ញុំផ្ទាល និងសហគមន៍ខ្លះ គ្មានបង្គន់ប្រើប្រាស់គឺបន្ទោបង់ពាសវាលពាសកាល។ ចំពោះការហូបទឹកវិញគ្រួសារខ្លះបានដាំទឹកពេលខ្លះក៏មិនបានដាំទឹកពីព្រោះគ្រួសារនីមួយៗរវល់ជាមួយការងាររៀងខ្លួនពុំបានគិតដល់រឿងអនាម័យនោះទេពេលខ្លះកូនៗ និងប្រជាជនឈឺពោះក្អួតនិងមានជម្ងឺរាគរុសហើយធ្វើអោយយើងខាតបង់ថវិការ និងពេលវេលា។ អ្នកស្រីក៏បានបន្ថែមទៀតថា រីឯកូនៗរបស់ខ្ញុំមានភាពអៀនខ្មាសខ្លាំងណាស់ពេលឃើញចាស់ៗមិនដែលបានជម្រាបសួរ ហើយក៏មិនមានភាពក្លាហានដែរ ពេលទៅសាលារៀនពេលធ្វើដំណើរតាមដងផ្លូវអ្នកស្រុកហៅស្ទើរតែមិនឆ្លើយផង។ខ្ញុំចង់បង្រៀនកូនៗរបស់ខ្ញុំដែរ តែគ្មានពេល រួមផ្សំនឹងរូបនាងខ្ញុំមិនសូវជាមានចំណេះដឹងក្នុងការបង្រៀនទៀតនោះ ទើបពួកគាត់មិនមានភាពក្លាហាន និងមិនសូវចេះគោរពចាស់ទុំដូច្នេះ។” គាត់បាននិយាយថា “ក្នុងអំឡុងពេលអន្តរាគមន៍របស់អង្គការ អេហ្វ […]